Naar Banff

Zaterdagavond arriveerde ik met twee collega's op het vliegveld van Calgary. Dit vliegveld schijnt bekend te staan om de enorme afstanden die de passagiers moeten lopen. Inderdaad kwamen we op een licht gebogen gang terecht waar je steeds weer verwacht dat er achter de bocht een lopende band is, maar steeds weer is er gewoon gang. Na minuten lopen verandert er iets: je kunt naar buiten kijken. Vroeger dacht ik dat je aan het licht kan zien of het ochtend of avond is, maar nu weet ik dat niet zo zeker. Ik zou zo geloofd hebben dat het vroeg in de ochtend was, maar het was half negen in de avond.

We waren op weg naar een conferentie in Banff, een stadje in de Canadese Rocky's, een 100 km van Banff. We hadden vernomen dat er een shuttle reed en stelden ons een bus voor die ieder uur of zo heen en weer rijdt, maar het ding bleek die avond nog maar één keer te gaan, om half elf. Zou er ook twee uur over doen, dus dat viel allemaal niet mee. Bovendien was hij volgeboekt. Jazeker, je moet die shuttle via het internet boeken. Er zat niets anders op dan een auto te huren en met een vijf-uur-in-de-ochtendhoofd de Canadese avond in te rijden. Maar nu hebben we wel een Buick Allure GTL en omdat de ene collega geen rijbewijs heeft en de andere het zijne niet meegenomen heeft, is-ie eigenlijk van mij.

En het is een fijne auto. Goed, het interieur is lichtbeige (in een huurauto?) kunstleer en imitatie notenhout, en de achterkant is wat nondescript, maar de neus mag er wezen en een automaat is geweldig. Je gaat er ook rustiger van rijden. Waar je wel gek van wordt, is dat die auto allerlei verstandige dingen voor je denkt. Zo kun je de deur niet openmaken als de automaat niet in P staat. En er zijn meer van die dingen. Dan denk je te weten wat een knopje doet, en dan werkt het opeens niet. Dingen hebben geen eigen interface, maar alles hangt met alles samen. Is dat nou ambient intelligence, of juist niet?