Banff Buis

In de meeste hotelkamers staat een TV en die biedt altijd weer een blijde blik in de belevingswereld van de binnenlanders. Kinderprogramma's zien er altijd kinderachtiger uit dan thuis en de shows zijn nog wezenlozer, omdat je de context niet kent. Maar reclame en nieuws zijn altijd interessant. Op de een of andere manier kun je aan de intonatie direct horen dat het reclame betreft, zelfs als je er niet luistert of het niet kunt verstaan wat er gezegd wordt. Franse en Spaanse reclameteksten kan ik niet verstaan, maar ik hoor wel dat het reclame is.

Goed, dat heb je dus weer geconstateerd en je zapt bij een reclame vlug verder. Klik, ijshockey (we zijn in Canada, nietwaar), klik, het weer in de VS, klik, reclame voor WC-papier, klik, ziet er saai uit, klik... hé, wie was dat? even terug, jawel hoor, dat is Ayaan! Ontegenzeggelijk. Ze zag er nog hetzelfde uit en ze heette ook nog steeds Hirsi Ali. Ze hield een toespraak op z'n Ayaans. Dat rare kunstgebit-engels van haar, beetje verlegen ook, maar daardoor kwamen de wat ingestudeerde fel bedoelde passages juist beter uit. Mensen denken dan, die verlegen buitenlandse meid, die durft toch moeilijke dingen te zeggen, en dan klappen ze. Na afloop werden er vragen opgelezen door de voorzitter en ze antwoordde daar wat aarzelend op, alsof ze ze voor het eerst hoorde, maar het leek me toch vaak een beetje obligaat, zo niet ingestudeerd antwoord. Haar boodschap was de bekende: de islam is niet onschuldig, er zijn vast brave islamieten, maar de godsdienst is niet te vertrouwen. En de vrouwen worden zwaar onderdrukt. En die moet je juist zien te bereiken, want de vrouwen hebben de opvoeding in handen en als ze die veranderen, dan zullen de imams peentjes schijten.

Het was overigens een oersaai programma. Voorgelezen toespraak, voorgelezen vragen, geen mensen uit de zaal die iets vroegen en dat ik denk wel een uur lang, zonder reclame. Dus er is ook diepgang en saaiheid op de Noordamerikaanse TV :-)

Wat de gemoederen in Canada die week erg bezighield was het dramatische einde van een Canadese ex-worstelaar. Hij is een van de grote sporthelden van Canada, was wereldkampioen geweest in de WWF (al lijkt mij dat doorgestoken kaart, dus wat is een kampioenschap eigenlijk waard, vraag je je af) en dat soort dingen. Woonde met vrouw en kind in een enorm huis in Atlanta en in dat huis waren zij drieën dood aangetroffen. Vrouw gewurgd, kind met een kussen gesmoord en hij was ook dood. Vermoedelijk een suicide murder zoals men dat daar noemt. Erg schokkend, natuurlijk, maar het bracht ook een discussie teweeg, omdat anabole steroïden erom bekend staan dat ze bij de gebruiker een soort agressieve depressie kunnen veroorzaken. Er werd openlijk gesuggereerd dat dat de oorzaak was en sommige mensen zeiden zelfs dat het positieve dat hier uit kon komen was dat de discussie over die middelen eindelijk eens openlijk gevoerd werd.

Naar aanleiding hiervan vertelde mijn krachtsportbeoefenende collega dat de ex-marinier Paul S. die een paar jaar geleden ex-vrouw, ex-zwager en ex-schoonouders ombracht, dezelfde fitnessclub als hij bezocht. Hij stond daar ook bekend als een zware gebruiker. Als je wat nodig had, hoefde je maar een naald in z'n arm te steken en het kwam er zo uitlopen. Paultje Ahorn zogezegd. Het zou dan ook niet verbazend zijn als de anabolen bij dat drama in Kerkrade een rol gespeeld hebben, maar ik kan me niet herinneren dat dat destijds geopperd werd, wel de posttraumatische stressstoornis die hij aan zijn Cambodjaanse missie zou hebben overgehouden. Zijn we hier in Nederland terughoudender met speculaties? Of gewoon naïever?